Ik ben opgegroeid in Amstelveen als kind van een vader die fundamenteel onderzoek deed in het NKI en een moeder met een groot maatschappelijk hart. Nadat een jaar econometrie aan de UVA me minder beviel ben ik geneeskunde gaan studeren. Het AMC in de Bijlmer bestond nog niet zo lang. Ik hield van de colleges, en dat was bijzonder omdat de meeste van mijn vrienden liever uit de boeken studeerden dan in de collegezaal te zitten. Hoogtepunten waren wetenschappelijke stages van een half jaar in Kameroen (schistosomiasis) en Vietnam (malaria). Het onderzoek was van redelijk niveau maar de lessen die ik leerde door in mijn uppie ver van huis te zitten waren vormend en nog altijd waardevol.
Van mijn vader leerde ik dat artsen geen wetenschappers zijn. Ik begrijp die gedachte vanuit zijn perspectief als basaal wetenschapper. Ik probeer daarom ook altijd “echte” wetenschappers (bv biologen en scheikundigen) en klinisch onderzoekers (artsen, verpleegkundigen en paramedici) te onderscheiden. Samen moeten we de problemen van de maatschappij te lijf gaan. De grenzen van onze kennis moeten worden verlegd terwijl de gezondheidsverschillen in de samenleving worden verkleind. Dát hoop ik bij te dragen als decaan van het UMC Utrecht. Daarnaast zet ik mij in voor diversiteit in het UMC Utrecht, niet alleen onder de studenten, maar in alle lagen van de organisatie. Ik hoor graag hoe jullie hierover denken. Tenslotte heb ik een passie voor falen. Voor mij is falen geen noodzakelijk kwaad maar een doel om na te streven, en wel zo snel mogelijk (“fail fast”) als essentieel onderdeel van een succesvolle studie en carrière.
Ik hoop af en toe te worden gevraagd door studenten om met elkaar na te denken over de grote vragen van de toekomst. Omdat jullie die moeten oplossen. Naar jou ben ik dus nieuwsgierig.
