In de jaren tachtig van de vorige eeuw studeerde ik geneeskunde in Maastricht. Er was geen opleiding Biomedische Wetenschappen, maar er was wel een Biomedisch Centrum (het BMC). Dat bestond uit houten port-a-cabins, weggestopt achter het oude Annadal. Een modderig zandpad leidde naar de ingang. In het BMC huisde de onderzoeksvakgroepen van de jonge faculteit. De afdeling fysiologie had wat konijnen voor proefjes, de afdeling medische microbiologie had ergens een tafel voor reageerbuizen, en aan het eind van de gang was de snijzaal.
Heel veel kennis heb ik er niet opgedaan, en daar was binnen de opleiding geneeskunde ook niet veel ruimte voor. Dat heeft me later nog zuur opgebroken toen ik biomedisch wetenschappelijk onderzoek dacht te kunnen doen. Door schade en schande vond ik mijn weg naar de epidemiologie.
Hoe anders is jullie situatie. Een prachtige (en hooglijk gewaardeerde) opleiding met een enorm aanbod van onderwerpen, centraal op de campus omgeven door talloze potentiële stageplaatsen.
Als vice-decaan wil ik me – met jullie – inzetten om de kwaliteit van het onderwijs binnen onze faculteit Medische Wetenschappen minstens zo hoog te houden als die nu is, ruimte te bieden aan onderwijsinnovatie, wetenschappelijk onderzoek te stimuleren en de kwaliteit van het studentenleven te vergroten. Ik hoop stiekem dat jullie me voor dat laatste niet nodig hebben.
